Ustrój państw greckich

Najstarsze dzieje świata greckiego przypadają na epokę brązu historyczne (3 000—1 200 p.n.e.). Z okresem tym związana była kultura kreteń-ska (pozostałości pałacu w Knossos na Krecie), której schyłek datuje się na koniec XV w. p.n.e. oraz kultura mykeńska (XVI—XII w. p.n.e.) na obszarze Grecji kontynentalnej. Tę kulturę z ośrodkiem w Mykenach stworzyli Achąjowie. To ich świat opiewały eposy Homera sławiące męstwo Greków achajskich walczących pod Troją.
Na przełomie XII—XI w. p.n.e. przybyli do Grecji także Dorowie. Opanowali oni Peloponez oraz zasiedlili wyspy na Morzu Egejskim. W środkowej zaś części Grecji zamieszkiwali Achąjowie i Jonowie. Ci ostatni skolonizowali wybrzeża Azji Mniejszej.
Górzysta Grecja sprzyjała rozwojowi lokalnych społeczności zajmujących się hodowlą, mniej uprawą ziemi. Rozwinięta linia brzegowa z dużą liczbą zatok tworzyła warunki dla żeglugi. Toteż już w VIII i VII w. p.n.e. Grecy rozpoczęli kolonizację wybrzeży Azji Mniejszej oraz obszarów nad Morzem Czarnym, a na zachodzie — wybrzeża Morza Śródziemnego. Wśród wielu przyczyn kolonizacji głównymi były poszukiwania nowych terenów pod uprawę i hodowlę oraz nowych rynków zbytu dla rozwijającego się rzemiosła greckiego. Zakładane kolonie utrzymywały szerokie kontakty handlowe i kulturalne z miastami macierzystymi — metropoliami (meter — matka). Rozprzestrzeniały się w ten sposób grecki język i obyczaje, wierzenia religijne oraz greckie tradycje ustrojowe. One łączyły Greków we wspólnotę, stąd też sami Grecy nazywali siebie Hellenami w odróżnieniu od wszystkich obcych, których określali mianem barbarzyńców. Polis grecka Większość państewek greckich była początkowo monarchiami o silnych wpływach arystokracji rodowej. Z czasem wykształcił się ustrój miasta-państwa, czyli polis. Rozwój greckiej polis przypadał na okresy: archaiczny (800—480 p.n.e.) iklasyczny (480—404 p.n.e.) w dziejach Grecji.